كنسرت «محمدرضا شجريان»به همراه گروه آوا به صورت فيلم توسط «محمدرضا هنرمند» منتشر مي‌شود.

«محمدرضا هنرمند» كارگردان گفت:اين فيلم كه به صورت صوتي و تصويري در بازار موسيقي منتشر مي‌شود، هم اكنون در مرحله تدوين قرار دارد و با اتمام آن به خواست استاد «شجريان» انتشار مي‌يابد.

وي افزود:زمان انتشار اين اثر مشخص نيست. در واقع تاريخ انتشار را خود «شجريان» مشخص مي‌كند.

اين كارگردان سينما و تلويزيون در خصوص نام اين اثر اظهار داشت:هنوز نامي براي اين فيلم انتخاب نشده و البته ممكن است همان عنوان كنسرت يعني «استاد سخن سعدي» را داشته باشد.

«هنرمند» در خاتمه خاطر نشان كرد:فيلم كنسرت «محمدرضا شجريان»به صورت DVD ،VCD و نوار كاست در اختيار علاقمندان قرار مي‌گيرد.

يکشنبه 28مرداد در صفحه آخر روزنامه اعتماد مطلبي آمده بود از قول خبرگزاري ايرنا. با تمام احترامي که براي خبرگزاري ايرنا و فعاليت هاي چشمگيرش در چند هفته گذشته در عرصه موسيقي قائل هستم، اما نتوانستم نظرم را در مورد خواسته نابجا از يگانه موسيقي رديف دستگاهي ايران، محمدرضا شجريان، بازگو نکنم.

نويسنده خواسته است که استاد «صداي ملي اش را در اختيار رسانه ملي قرار دهد.» اما صداي ملي يعني چه؟ کدام يک از خبرگان موسيقي اصيل با رسانه ملي همکاري مي کنند که ما از شجريان چنين توقعي داشته باشيم. با کمي دقت متوجه مي شويم که موسيقي جدي در رسانه ملي جايي ندارد، حال اين چه خواسته يي است که از شجريان مطرح مي شود که وي با چنين وجهه هنري و جهاني پا در رسانه يي بگذارد که نگاهي ابزاري و غيرحرفه يي به پديده موسيقي دارد؟

در قسمتي ديگر خوانديم که «شجريان در حالي به اجراي کنسرت در تهران پرداخت که صدايش تا مدت ها پنهان بود.» اگر کسي در اين هياهوي کرکننده تاثير شگرف کنسرت هاي شجريان (داخل يا خارج از وطن) بر فرهنگ شنيداري را لمس نمي کند تقصير شجريان چيست؟ اگر کسي به خود زحمت حضور در محافل فرهنگي را نمي دهد و اين نکته را نمي داند که شجريان فعال ترين موسيقيدان در 30 سال اخير بوده است، تقصير شجريان چيست؟ بله، اگر به دنبال اين هستيد که پيچ تلويزيون را بچرخانيد و صداي او را روي تصويري از گياهان و حيوانات بشنويد يا اگر مي خواهيد صداي استاد از راديو پخش شود (که مي شود) و به يک باره و البته بي ربط مجري شروع به حرف زدن کند (که مي کند) و در نهايت هيچ نامي هم از صاحب اثر برده نشود بايد گفت زهي تاسف.

در همين مورد نويسنده از نامه يي که شجريان خطاب به صدا و سيما نوشته و خواسته که صدايشان جز در مورد «ربنا»ي ماه رمضان، از اين رسانه پخش نشود، گله مي کند.

بايد گفت اگر در اين ميان کسي پيدا شده است که حرف دل اهالي موسيقي را مکتوب مي کند و به نشانه اعتراض با جامه يي کاغذي حرف مي زند، بايد گفت استاد صدايش را پنهان کرده است؟ موسيقيدان صاحب بي چون و چراي اثرش است و استفاده از اثر وي بدون اجازه شخص صاحب اثر، تجاوز به حقوق مولف است و بي احترامي به صاحب اثر و حتي مخاطب است؛ عملي که همه روزه در راديو و تلويزيون شاهد آن هستيم.

در ادامه مطلب آمده بود که شجريان «هرگز نتوانسته دًين مردم کشورش را نسبت به صداي ماندگارش ادا کند». اما اگر منظور دًين مردم به شجريان است، بايد گفت کدام دًين؟ اگر هم منظور دًين استاد نسبت به مردم است، باز هم بايد گفت کدام دًين؟ اگر کسي به جاي شش دانگ صدا هشت دانگ صداي خدادادي دارد و همه عمرش را صرف آموختن موسيقي و علوم مرتبط به آن کرده است و طي سال ها تحمل رنج و سختي فراوان با پشتکاري ستودني، دل اهالي موسيقي را به دست آورده است بايد او را مديون مردم کرد؟ اين يک تامل عاشقانه بين مردم و هنرمند است، يک گفتمان به زبان ساده و شيرين موسيقي است، همين. باور کنيد در اين ميان هيچ کس مديون کس ديگري نيست.

آنچه نيروي من را براي اين اظهار نظر دوچندان کرد، قسمتي از مطلب مذکور بود که در آن نوشته شده بود «صداي شجريان که امروزه يک صداي ملي است، زماني بر جاودانگي و ماندگاري تکيه خواهد زد که صاحبش نيز براي مردم و با مردم بخواند.»

اما نکته جالب اينجا است نويسنده مطلب مذکور در ابتدا استقبال چشمگير از کنسرت هاي شجريان را توصيف مي کند و بارها به عبارت غريب صداي ملي اشاره مي کند. همين ها براي جاودانگي صداي محمدرضا شجريان کافي است. شجريان اگر از همين امروز ديگر نغمه پردازي نکند، باز هم ماندگار است. شجريان اگر براي مردم و با مردم نخوانده بود، پرمخاطب ترين موسيقيدان تاريخ ايران نمي شد. بي شک محمدرضا شجريان برگي از تاريخ موسيقي هفت دستگاهي ايران است و مدت ها است که بر ماندگاري و جاودانگي تکيه زده است.

در قسمتي ديگر خوانديم «استاد ديگر نمي تواند از اين يا آن مسوول گله مند باشد». اما بايد اشاره کنيم اصلاً تمامي اهالي مظلوم پديده مظلوم موسيقي مي توانند گله مند باشند از اين شرايط سختگيرانه براي برگزاري کنسرت ها، از اين موانع بسيار براي نشر يک آلبوم، از اين کم لطفي نسبت به موسيقي و اهالي آن و...

در ادامه همين مطلب نويسنده اشاره به اين موضوع مي کند که «استاد ديگر نمي تواند در حاشيه بخواند» و منظور خود از «حاشيه» را کنسرت اخير استاد بيان مي کند. اگر کنسرت در تالار بزرگ وزارت کشور با بيش از سه هزار نفر گنجايش، آن هم با تعداد اجراي بالا حاشيه است، پس متن چيست؟ اگر همکاري با حسين عليزاده و کيهان کلهر و کانديداتوري جايزه گرمي و تعداد بسيار زياد اجراها در اروپا و امريکا و... حاشيه است، پس متن چيست؟ بيش از 18 هزار بليت با قيمت هاي بسيار بالا در کمتر از نيم روز تمام مي شود. در يکي از نشريات خوانديم که سفرهاي بين شهري به تهران به علت کنسرت محمدرضا شجريان افزايش يافته است. اينها تنها گوشه يي از حضور پررنگ شجريان در متن اصلي فرهنگ و هنر امروز ايران است.

در انتها خوانديم که «استاد نبايد با اجراي کنسرت هاي چندصدميليوني، صداي خود را در الواح چندهزار توماني محبوس کند.»

و نکته آخر اينکه اجاره سنگين سالن و لوازم صوتي و تصويري، بهاي طراحي هاي حرفه يي صحنه، لباس ها، نور و... دستمزد عوامل برگزاري و هزينه تبليغات را هم در نظر بگيريد. ولي ما نيز موافقيم که قيمت بليت ها بسيار سنگين بود.

منبع : اعتماد