بي تو بسر نمي شود

بداهه

دستگاه نوا، آواز بيات كرد

بر اساس ساخته هاي

حسين عليزاده

محمدرضا شجريان:                آواز

حسين عليزاده:                       تار

كيهان كلهر:                    كمانچه

همايون شجريان:            تنبك، آواز

روي الف

مقدمه نوا

ساز و آواز (بي همگان بسر نمي شود شعر مولانا) درآمد، نيشابورك

ساز و آواز: نهفت

كار عمل( مطرب دل، شعر مولانا)

ضربي نوا

چهارمضراب نوا

روي ب:

 ساز و آواز(ره ميخانه، شعر: عطار) بيات كرد

تصنيف(غم با طبيبان، شعر: حافظ)

ضربي بيات كرد، تصنيف (دل ديوانه، شعر: باباطاهر)

مثنوي نوا ( چون تو جانان مني، شعر: عطار)

تصنيف (بي تو بسر نمي شود، شعر: مولانا)

تصنيف (غم عشق، شعر: شيدا)

*كار عمل(مطرب دل) محمدرضا شجريان

*غم با طبيبان، دل ديوانه، بي تو بسر نمي شود : حسين عليزاده

* كار عمل:

به قطعه ضربي با كلامي گفته مي شود كه به صورت بداهه اجرا شود. تفاوت كار عمل با تصنيف در اين است كه تصنيف قبلا ساخته شده و عينا اجرا مي شود، اما كار عمل بر اساس احساس آن لحظه، در ارتباط با محتواي شعر در زمان اجرا شكل گرفته ئ مي تواند هر بار به شكل و يا حال و هواي متفاوتي اجرا شود. "مطرب دل" در اين اثر يك كار عمل است كه در تمرين ها توسط استاد محمدرضا شجريان به صورت بداهه شكل گرفته است.

با مهر و مهرباني شروع شد.

روز ديدار، روز نغمه ساز، روز همنوايي.

بي اختيار نوا سر داديم

نوايي عطر آگين، عطر دوستي ها،عطر خاطرات

صدا ها در آميخته بود

"با من صنما دل يك دله كن"

نغمه ها هر روز ما را بهم نزديك تر مي كرد.

در هر ديدار.

همنوايي بهانه اي بود تا دلتنگ نباشيم.

شور جواني همايون

احساس لبريز شده كيهان

و پختگي و درايت شجريان، لذت كار را بي انته مي كرد

لحظه ها سپري مي شد

اما گويي زمان و مكاني نبود

نغمه ها دل مي سرود

دل به دل نسلي به نسل

جهار نسل پيوند مي خورد و يك صدا و يك نفس مي گفت:

      بي همگان بسر شود         بي تو بسر نمي شود

حسين عليزاده

دانلود ره ميخانه

اشعار

بی همگان بسر شود، بی تو بـسر نــــمی شود   

 داغ تــو دارد این دلـم، جـای دگر نمی شود

دیده عقل مست تو، چرخه پست چرخ پست تو

 گوش طرب به دست تو، بی تو بسر نمی شود 

جان ز تو نوش می کند، دل ز تو نوش می کــند

عقل خروش مـی کنــد، بی تو بسر نمی شــود

خـــــمر من و خــمار مـن، بـاغ مــن و بـهار مــن

 خـواب مـن و قــــــرار من بی تو بسر نمی شـود 

جـاه و جـلال من تویی، ملـــکت و مال من تویی

 آب زلال مـن تــویی بـی تو بـــســر نمی شـــود 

گــــاه سوی وفــــا روی گـــــاه سوی جـــــفا روی

آن ‌ِ منــی کــجا روی بـــی تو بـــسر نمی شـود

شعر: مولانا 

ره ميخانه و مسـجد كـدام است

كه هر دو بر من مسكـين حـرام است

نه در مسـجد گـذارنـدم كه رندم

نه در ميخانه كيـن خمار خواب اسـت

ميان مسجد و ميخانه راهي است

بجوييد اي عزيزان كه اين كدام است

به ميخانه امامي مست خفته است

نمي دانم كه آن بت را چه نـام است

مـرا كعبـه خرابـات اسـت امـروز

حريفـم قـاضي و سـاقـي امام است

بـرو عطـار! كو خود مي شنـاسـد

كه سرور كيست سرگردان كدام است

(عطار- ديوان اشعار-غزليات)

چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود؟
                                           چون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود؟
گر جمال جانفزای خویش ننمایی به من
                                          جان ما گر در فزاید حسن تو کم کی شود؟
دل ز من بردی پرسیدی که دل گم کرده ای
                                         این چنین طراریت با من مسلم کی شود؟
چون مرا دلبستگی از ارزوی روی توست
                                        این چنین دل خستگی زایل به مرهم کی شود؟
غم از ان دارم که بی تو چو حلقه بر درم
                                       تا تو از در نیایی از دلم غم کی شود؟
خلوتی می بایدم با تو زهی کار کمال!
                                      ذره ای هم صحبت خورشید عالم کی شود؟

             غزل:عطار

^{لطفا امانت دار ما باشيد و با ذكر نام وبلاگ از اين مطلب استفاده كنيد}